Trzy Szczyty Cyclo-Cross to coroczna impreza Cyclo-cross przeprowadzana na szczytach Ingleborough, Whernside i Pen-y-ghent, w Yorkshire, Anglia. 

We wrześniu 1959 młody, dzielny chłopiec z sąsiedniego miasteczka Skipton powziął wyzwanie, że samodzielnie, swoim rowerze, ukończy legendarną teraz już“ trasę wspinaczkowo/biegową Trzy Szczyty” . 14to-latek zwany Kevin Watson ukończył 40km okrążenie w czasie 6 godzin 45 minut, stał się lokalną gwiazdę zapełniając lokalne gazety swoim dumnym osiągnięciem. Zainspirowani lokalną gwiazdą, trzej kolarze z głównego miasta Leeds tydzień później podjęli wyzwanie ukończenia tego okrążenia w czasie 6 godzin 30 minut. Doniesienia z Yorkshire mówiły, że ludzie z daleka planują przyjechać i wziąć udział w Trzech Szczytach. 4go października 1959 dziesięciu kolarzy z Klubu Kolarskiego Bradford Racing odbyli coś, co można zakwalifikować jako wyścig. Ukończyło go tylko sześciu. 

Przeskakujemy do 1go października 1961, kiedy to odbywa się pierwsza oficjalna wersja wycigu Cyclo-Cross Trzy Szczyty. Wprawdzie 14to-letni Kevin Watson był pierwszą osobą, która zdobyła trzy szczyty na rowerze, ale John Rawnsley ma oficjalnie tytuł pierwszego zwycięzcy “ wyścigu Trzy Szczyty” CX. John nie tylko był pierwszym oficjalnym zwycięzcą, był również organizator tego pierwszego wyścigu. Rozpoczął i ukończył kolejnych 46. 

Masowy wyścig CX to unikalny rodzaj zawodów rowerowych. Można dyskutować, czy to jest wyścig rowerowy. To uciążliwy szklak po trzech niewielkich, ale majestatycznych górach, pokonywany na nogach lub kołach nazywany jest "najtrudniejszym wyścigiem cyclo-cross na świecie."

Oryginalny dystans to było 40km, ale został powiększony do 47km w roku 1980. Rok 1980’ ujrzał największą zmianę w całej ’ historii tego wydarzenia. Dystans był wydłużany wielokrotnie. Następne zmiany były w roku 1982 i 1983, odpowiednio do 50 i 57km. Najmłodsza zmiana, w 1994, wydłużyła dystans do 61km. Kolarze i rowery zaczęły się zmieniać, w celu znalezienia najlepszego rozwiązania na ten wyścig. To było miejsce, gdzie różnoraka strategia zaczęła odgrywać rolę. Zmieniano rowery na każdą sekcję, kolarze zmieniali rower na bardziej tradycyjny “szosowy” na gładkich odcinkach asfaltowych, a potem na rower górski, który został również dopuszczony od jakiegoś czasu. To skończyło się w 2011 kiedy organizatorzy wyścigu zakazali używania płaskich kierownic. Szosowe kierownice są teraz obowiązkowe. Nie ma to większego znaczenia, jakie kierownice pasują do roweru, kiedy 8 do 10km uznawanych jest “ za nie do przejechania”.

Trzy Szczyty zdobyły miejsce w wielu sercach. Są nazwiska, które zawsze będą kojarzyć się ze’ “Szczytami”. Poczynając od młodego Kevina Watsona, poprzez legendarnego Johna Rawnsely, po Brenda Atkinson pierwszą kobietę, która wygrała wyścig, odkąd “dopuszczono” kobiety do udziału w 1979.

W ostatnich czasach były trzy główne nazwiska, które przychodziły na myśl w dyskusji o potencjalnych zwycięzcach legendarnego wyścigu. Wielokrotny zwycięzca Rob Jebb (HOPE Tech Racing), jego kolega z zespołu Paul Oldham, który odniósł pierwsze zwycięstwo w 2015 po trzynastu próbach oraz w końcu Nick Craig (SCOTT Racing). 

“Jadąc po raz pierwszy wyścig 3Szczyty miałem 16 lat, to było wyzwanie przejechać ten dystans nie mając o nim pojęcia. Wierzyłem, że mogę kiedyś wygrać ten wyścig, ale nie pamiętam ile razy ukończyłem go na drugim miejscu.  To każe mi ciągle wracać. 11 lat przerwy (zobowiązania Mistrzostw Świata MTB), 2 złamania stopy i szczęki, a mimo to startowałem i kończyłem wyścig 17 razy. Czułem się świetnie podczas mojej pierwszej wygranej w roku 1991 mając 21lat, ale wygrana 18 lat później w wieku 40 lat po kilkukrotnym ukończeniu wyścigu na drugim miejscu za Robem Jebbem, 15to sekundowa przewaga nad nim, to jest coś.

Nigdy nie zapomnę roku 1989 w wieku 19 lat zjeżdżając w dół mijałem mojego ojca, słysząc deszcz, zdjąłem swoją kurtkę przeciwdeszczową i dałem ją ojcu wjeżdżającemu w strefę opadu. W takich warunkach zwyciężył po raz 3ci od roku 1963. Myślę, że to było przekazanie pałeczki i mój obowiązek, uczynić wszystko co w mojej mocy, żeby któregoś dnia móc wygrać ten epicki wyścig.

Mój tata był na wyścigu, kiedy to osiągnąłem w roku 1991, to’ czyni tę wygraną tak wyjątkową.

Kiedy mój tata odszedł 4 lata później w wieku 57 lat, trzykrotny zwycięzca Fred Salmon ofiarował trofeum dla najlepszego juniora, każdego roku zawsze obserwuję prezentację zastanawiając się, czy zobaczę któregoś dnia jednego z moich synów dołączających do tego wyścigu, tak jak zrobiłem to ja i wielu innych.”

-Nick Craig

Powiązane produkty

Zdjęcia: Brian Vernor, Sam Flanagan